www.mastoni.com


CAK PAIMIN UDELE CEPOT
Mastoni

"Jangkrik nggapleki temen wong iku, dupeh awak ndhepo iki wong gak gableg ae dienyek sak nemen-neme. Mancal becak nganti sikil meh pedhot, ngongkosi wong sak enake udele dhewe ae, dijaluki tambahan malah nylathu entek ngamek kurang nggolek."

Cak Paimin mesuh-mesuh nggremeng karo ambegan menggeh-menggeh. Kaos lungsuran cap suwan sing wis kowar-kawir teles bles kenek kringet gobyos. Balungane awake Cak Paimin sing kurune koyok pitik gering tambah ketok welo-welo geringe kepegelen sebabe mari ngonthel sedino oleh penumpang mek siji, nggapleki pisan. Koyone nyambut gae sedino ya jik pancet gak nutup kanggo nyumpeli kendhite makne arek-arek. Ojo cacak gae nyubal kendhit, wong digae nempur beras sak kilo barek iwak asin seprapat on ae gak cukup.

Cak Paijo gak percoyo, "Mocok ce Cak Min, gak ngandel ah. Peno lak mari nggenjot wong semok bahenol ayune koyok kencono wungu tekok ngostrali tah? Pura-pura sambatan tah peno iku, gak gak nek aku kate utang. Peno diopahi orip Cak barek kencono wungu? Tak badhe mesti kandel, ndelok wonge ketoke gak mentalan."

"Matamu suwek kono a!" Cak Paimin nyembur, mari ngono lambene sing ndower kewer-kewer mbalek mbethuthut nyaprut maneh.

"Nek mataku gak suwek gak isok ndelok Cak. Peno iku onok-onok ae. Barek bolo dhewek ojok gampang tersinggung tah. Wong ditakoni diopahi piro ae wis ngamuk-ngamuk koyok buto ijo." Cak Paijo gak gelem kalah ganti njenggongi Cak Paimin.

"Sopo sing gak getem-getem Cak, wong mari ngonthel molai tekok Kauman ngarep pasar ngantek Karobelah pojokan ngelip diongkosi mek rong ewu. Padhahal wis acece gelem mbayar telung ewu limang atus tekan kono. Bareng wis tekan nggon jarene klarangen wong jarake gak adoh. Gak adoh bathuke sempal kono a, wong sikil iki nganti njarem kabeh mancal pedhale becak nganti meh pedhot jare. Mari ngono ongkose didhukna dadi rong ewu, iku ae leren engkel-engkelan dhisik." Lambene Cak Paimin jek pancet mbethuthut. Mangkel.

"Tapi wonge lak ayu tah. Gak oleh koyo tapi lak oleh hiburan tah?" Cak Paijo nyobak ngedhemno atine Cak Paimin.

"Ayu nek atine kadhasen gae opo Cak, tak percum tak bergun, marakno nular, sak kampung melok kukur-kukur gatelen sing iyo," argued Cak Paimin.

"Lho opo gak wis peno jelasno tah Cak dhudhuk perkarane. Wonge ketoke sopan ngono lho, kromo inggile ualus lho, mosok se atine gudhiken, " Cak Paijo semu gak percoyo.

"Percumah Cak percumah. Eh, wong koyok ngono iku mbok arani sopan? Sopo-sopo mapan tah? Pantes nek klakoane koyok ngono. Percumah Cak percumah ngomong karo wong iku. Ngerti gak peno, bareng tak jelasno nek jarak tekok Kauman tekan Karobelah iku gak idhek, dhe'e ngengkel jarene adoh idhek iku sawang sinawang. Lha nek wis dijawab ngono terus endi sing bener, hayo?"

"Ancene repot cak mungsuh wong sing wis tau mangan sekolahan. Wong goblog koyok peno karo aku iki terus diakali," Cak Paijo melok bengung gak isok njawab.

"Aku ya gak tak terusno olehku ngengkel endi sing bener endi sing salah. Percumah Cak Paijo, paling-paling engkok ya dikotbahi maneh jarene endi sing bener endi sing gak bener iku ya sawang-sinawang. Kandhane kencono wungu tekok ngustrali, "lho ya nek kowe percaya nek sing kok percaya kuwi bener... ya kena wae...ning durung mesthi kanggoku bener..."

"Hancur minah Cak nek sembarang kaliren carane ndeloke koyok ngono iku. Lha nek ngono lak enak aku oleh ngeloni ojobmu Sam sebabe aku percoyo nek iku bener, peno gak isok nyalahno aku, wong endi sing bener endi sing salah jarene sawang sinawang. Masiyo awak ndhepo iki gak tau mangan sekolahan ndhuwur, tapi ya gak bento nemen nemen ah. Alasan koyok ngono iku lak alasane wong sing kentekan bedhes alasan."

Cak Paimin atine rodok sereh thithik bareng rumangsa onok sing mbelani. Semangate bangkit maneh, uneg-unege diterusno olehe numplek bleg.

"Iya Cak Paijo, kencono wungu ngostrali malah sempat ngeyel binti ngotot lho jarene udele, eh pusering bebener, iku sawang sinawang tegese ana kanggone sing percaya, nanging ora ana kanggone wong sing ora percaya. Lha nek koen acece percaya karo panemu ngene iki, mesti bakal dijunjung sundhul langit jarene "rahayu wong kang resik atine lan percaya tanpa kudu nyipati dhewe". Nek peno gak ngandel isok-isok dipaido jarene "bundhel atine buntet pikirane". Malah awak ndhepo iki ya sempat dikongkon ndelok kamus barang lho supaya luwih gamblang opo sing dadi omongane maeng. Lha iyo wong mbecak ae koq katek dikongkon mbukak kamus opo iku bausastra opo baubadheg, onok maneh kamuse meneer sopo iku gewer-gewer maskapai, embuh ah. Ngrasakno gae tuku kamus, wong gae nguntal saben ndino ae jik theyel-theyel hare."

"Ya uwis tah Cak, kapan-kapan nek kepethuk wong sing koyok ngono maeng tetep ditanggepi dengan kepala dingin dan rendah hati saja. Sebab dengan cara begitu sebenarnya Cak Paimin telah menempatkan diri di atas dia meskipun dia itu kencono wungu. Nah kalo nyek-nyekan ditanggapi dengan nyek-nyekan lebih mengenyek lagi, itu justeru akan menunjukkan aduhai betapa dangkalnya pikiran Cak Min. Dengan kata laen sampeyan memang berbakat jadi sudra njobo njero. Kalau sudah begitu terima saja nasib jadi tukang ngonthel becak seperti saya, ha ha haa....penyakit menular rupanya."

"Ngemeng epe sampeyan iku Cak. Kaet maeng koq ngomong cara Indonepunsia, koyok wong sekolahan ae."

"Lho, peno tak kandhani ya Cak Paimin, awak ndhepo jelek-jelek begini jugak pernah makan sekolahan lho. Mergo kefefet gak onok lowongan lapangan kerja sing cocok karo jenazahku, eh ijasahku, ae awak ndhepo dengan amat sangat terfaksa ngonthel becak. Lebih baek to daripada ngoleksi pitike tonggo teparo saben ndino?"

Cak Paimin karo Cak Paijo nerusna olehe nyedhot rokok merek Tingwe Salome nglinting dhewe satu lobang rame-rame karo ngobahna sikile ngrungokna lagune dangdutane Meggy Z "Termiskin di dunia". Sakno-sakno!

back to the top