www.mastoni.com
NONTON KETHOPRAK ING INTERNET
Mastoni
| (gamelan) Gerongan: Sowanira, kakang patih, Muwah sagung narapraja, Apa tan ana bedane? Aturna ingkang trawaca! Dalem munjuk, Sri Narendra, Narapraja sowan ngarsu, Sembah bekti, tan lowonga. SULTAN: Ingsun tampa sira ngunjukake sembah pangabekti. Ora luwih puja pangestuningsun sira tampani, kakang. PATIH: Sanget dalem pundi, Sinuwun. SULTAN: Semono uga Ni Mbok Ratu, padha becik marakira ana ngarsaningsun kene? MBOK RATU: Pangestu dalem. Nyaosaken sembah pangabekti, Sinuwun. SULTAN: Iya. Nini Ratu Kembet, endi kadang-kandangira, ora ndherek pisowanan ana ngarsaningsun kene? NINI RATU KEMBET: Nyuwun pangapunten dalem rama.. SULTAN: Iya? NINI RATU KEMBET: ....bilih pisowanan dinten punika sesarengan kaliyan sinau. Ibu sampun marengaken bilih sadaya para kadang mboten ndherek pisowanan, rama. SULTAN: Ingsun mangayu bagya dene para kadangira nengenake nggoning padha sinau. Ni Mbok Ratu, aja nganti putraningsun ing kono manut grubyug kang ora becik kadadehane. Dene bab ananing pisowanan iki ora liya kuwajibane para narapraja, Ni Mbok Ratu. MBOK RATU: Nuwun. Nalika semanten ingkang putra nyuwun priksa.... SULTAN: Iya? MBOK RATU: ..."Kula punika ndherek pisowanan punapa sinau, ibu?" lajeng kula ngendikani: "Iya yen pancen ora bebarengan sinau, becike kowe ndherek sowan, awit kowe putraning ratu, kudu mangerti tata-caraning olah kaprajan. Nanging rehning kowe kabeh isih sinau, lan bebarengan, mula kowe ya kudu ngestokake anggonmu sinau, ya ngger." SULTAN: Lan sira, Ni Ratu Kembet, ora melu sinau? Keneng apa ndherek pisowanan? MBOK RATU: O, mila manawi ingkang putra satunggal punika pancen angel, Sinuwun. SULTAN: Heh, heh, heh! Hmmmm! MBOK RATU: Adalem kepengin sumerab punapa wonten prajurit utawi narapraja ingkang enggal, rama. Kula mireng manawi rama dhawuh ngupadi prajurit-prajurit ingkang peng-pengan, rama. SULTAN: Iya, nini Ratu, ingsun meh kesupen. Kakang patih.....Arya Kesangsang Udele! PATIH: Kula. SULTAN: Pisowanan kang kepungkur sira ingsun dhawuhi. Apa wus sira tindhakake, kakang Patih? PATIH: Munjuk ngarsa dalem, Sinuwun... SULTAN: Iya? PATIH: ....para naraparja manggalaning prajurit tansah ngupadi prajurit minangka ngleksanani pamundhutipun ingkang Sinuwun, nanging ngantos mbludhag ing alun-alun kapeksa dereng wonten ingkang nyocogi penggalihipun ingkang Sinuwun. SULTAN: Ingsun ora ngersakake bab cacahing prajurit. Kang wigati ora liya kawegigane lan kasektene, kakang Patih. PATIH: Lho....weh....di! Saiki bupati kang ...kapatah nganakake pacoben, coba matura neng ngarsane ingkang Sinuwun! BUPATI: Sendika, rekyana Patih. Sembah sungkem kula konjuk ngersa-dalem, Sinuwun. SULTAN: Iya. BUPATI: Abdidalem, kula, bupati ingkang kapatah ngawontenaken pacoben, ngaturaken pelaporan bilih nem-neman ingkang ketingal prigel olah dedamel, punapa malih sekti, Sinuwun. SULTAN: Tetela. Apa sira arep nyebar para narapraja medune marang Tamtama supaya antuk nom-noman kang pinunjul? TUMENGGUNG: Ingkang abdi dereng nampi dhawuh, mila inggih namung ngawontenaken pacoben wonten kagungan dalem alun-alun, gusti. SULTAN: Kakang Patih, kaya wus ingsun dhawuhake nalika pisowanan kang kapungkur, supaya kahanan ing JAWA@ enggala wuwuh prajurite, kakang Patih. PATIH: Nyadhong deduka, ingkeng Sinuwun.... SULTAN: Iya. PATIH: Bab ngupadi nem-neman ingkang linangkung punika, badhe kula tindhakaken. Mbokbilih ing mangke mboten wonten nem-neman ingkang pinunjul wonten ing pacoben punika, Sinuwun. SULTAN: Yen mengkono mesti kesuwen, kakang Patih, lan tangeh lamun, menawa ana salah sawijining nom-noman kang sekti njur mamerake, ngumukake, yen ora salah sawijining narapraja medune Tamtama gelem nekani ana papan padunungane, kakang. PATIH: Manawi makaten, sapunika badhe kula dhawuhaken amrih nyebar narapraja ngupadi nem-neman ingkang linangkung, Sinuwun. SULTAN: Makaten. Hei, bupati! Tumenggung! BUPATI: Kula! TUMENGGUNG: Kula! PATIH: Saiki disebar, nitipriksa ing padesan utawa ngendi bae wilayah praja JAWA@, perlu ngupadi nom-noman kang pinunjul. BUPATI: Sendika, rekyana Patih. Bupati Njomplang badhe nindhakake dhawuh. TUMENGGUNG: Semanten ugi kula, Tumenggung Nyudasusur, badhe nindhakake dhawuh dalem, rekyana Patih. SULTAN: Iya. Coba, kakang Patih, sakjengkar ingsun, ingsun parengake mbubarke pisowanan iki, kakang Patih. PATIH: Mangestokaken dhawuh dalem. Ayo, ca budhalan, ca! (gamelan/sindhenan) Turis sakloron sing wiwit mau padha menthelengi layar monitor padha ngguyu mesam-mesem sakwise mangerteni pirembugan ing sajroning pisowanan mau. Saperlu ngupadi nom-noman kang pinunjul? Hemmmhhh ...! TURIS I: I've got myself a message about the deleterious effects of pseudo-Javanese (feudal) culture from one of the Kethoprak shows I've ever seen. Very taboo. Sod 'em! TURIS II: I wish you would employ some of the vivacious wit and character in your unggah-ungguh when you go sowan ing ngarsa paduka Sinuwun Prabu. I mean this as a complement. You have such a free and colourful use of language. Sorry, I am too ceplas-ceplos, aren't I? Dhasar urakan murang tata! I knew you were going to say that. Elo emang kurang asem. TURIS I: But isn't that part of the reason Javanese art is fading? The young people, if they have any sense and look at the ruins of the civilization around them, must know that their feudal masters are selling their own precious young asses to Nike and Adidas--they get pennies, the masters get millions, they get carcinogenic fumes, the masters get Capri sea breezes--so they begin to hate the sendika dhawuh culture. Is it not somewhat so? TURIS II: Yes, it is so. It is understandable that the sendika dhawuh would sell precious young asses. People always sell their finest assets. Is it not somewhat so? Cuando era niño, vivia en Hava and many of the people around me had nothing to sell, that was their only commodity. |
